Na haar universitaire studie AI aan de VU ging Sanne aan de slag in de commerciële sector, maar dat beviel haar niet. “En toen kwam ik op LinkedIn de meest vage vacaturetekst ooit tegen”, vertelt ze glimlachend. “Het was bij de Rechtenfaculteit van de UvA, bij Natali Helberger. Zij had bepaalde ideeën over de rol die nieuwsaanbevelingssystemen kunnen spelen in het dagelijks leven. Ze zocht iemand met een technische achtergrond die zo’n systeem kan inrichten. Het was geen promotie-traject, en of er een publicatie uit moest voortkomen was onduidelijk.”
Kattenfilmpjes
De vacature-voor-een-jaar werd een zevenjarig project, met als bekroning toch een PhD. “En toen kwam deze positie beschikbaar bij CWI. Wat ik doe, is communicatiewetenschap en journalistiek vertalen naar een design, naar hoe we willen dat de techniek zich gedraagt.”
Daarmee bedoelt de onderzoeker niet dat als je graag naar kattenfilmpjes kijkt, het systeem je nog meer kattenfilmpjes aanbiedt. Sanne richt zich op een ander niveau: daar draait het niet om wat je wíl zien, maar om wat je zou moéten zien als je wil weten wat er in de wereld speelt. “Geen clickbait, geen filterbubbel, maar een kennismaking met andere zienswijzen, met wat je nog niet weet. Daar gaat mijn onderzoek over: hoe word je geïnformeerd?”
Niet in een vacuüm
Voor haar onderzoek kijkt Sanne graag over de grenzen van haar groep en haar vakgebied heen. Want wat voor zin heeft het om met een stel techneuten bij elkaar een systeem te ontwerpen waar een gebruiker niks aan heeft? “Computers en informatica bestaan niet in een vacuüm, ze hebben een functie in de maatschappij. Een algoritme net wat sneller maken of net wat beter interesses laten voorspellen, vind ik niet zo interessant. Het gaat mij om de toepassing ervan.”
